Çok Zor Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Bazen insan
sadece hatırlanmak istiyor.
Her fırtınaya göğüs geriyor da
bir çift sözde kayboluyor.
Sonra çekiliyor kenara,
susuyor.
Ve insan
sustuğu kadar kanıyor.

Oysa konuştuğu kadar anlaşılsa,
anlaşıldığı kadar mutlu olsa…
Dünya nasıl bir yer olurdu,
zaman zaman
düşünmeden edemiyorum.
Hâlâ öğrenemedim
aç kurt gibi yüreğimi parçalayan
acıları kusmayı,
silip atmayı.

Seni hatırlamamak,
konuşmayı unutmak gibi.
Çünkü seni hatırlayınca
kelimeler anlam kazanıyor.
Seni anlamak,
güzel gözlerinde kaybolmak gibi.
Sonra sadece susmak…
Gecenin karanlığında
saçlarına dokunan rüzgârı
dinlemek gibi.

“Oysa” kelimesi
kayıp dudaklarımda.
Bazen bir çiçeğe dokunmak,
bazen hayal edip
bir dalın çiçeğini okşamak,
bazen de rüzgâra dönmek yönünü.
Kelimesiz şiirler yazmak,
dilinin dönmediği cümleyi
ısrarla ezberletmek dudaklarına.

“Aşk literatüre girse de
yüreğe giremiyor”
diyebilmek.
Bir yüreğin kıyısındayken
dalga dalga,
köpük köpük kaçmak…
İçindeki sevgiye inat.
Korkarak yaşanılmaz ki aşk.

Aşk doya doya yaşanır.
Peki neden
bu kadar zor?
Dudak kıvrımlarından
mutluluğu içmek,
gözlerinde dalmak
en üryan düşlere.
Ve bir dilin bütün sözcükleriyle seslenmek.
Yüzü açılmamış bir aşkın
kulağına fısıldamak.
Göle maya çalar misali
“koca göl maya tutar mı?”
diye sormak.
Celladının yüzüne tükürmek.
Zor be…
Adı yaşamak olan bu cenderede
gevşeyen bir vida olmamak.
Çok zor..!
09.01.2026 11:37
Gece Mavisi Deniz & Ercan Kircan