Güneş batıyor ufuktan ama küllerinden tekrar doğacak,
Ayın loş ışığı kaplanmış her taraf sis ama dağılacak,
Sarmış belki etrafı soğuk elleri yalnızlığın elbet kovulacak,
Kavuşacağız çok yakında yağsa da gözyaşları saçak saçak.
Belki bugün sulandı gözlerim özlemle ama kurur yakında,
O an gelip çatar usülce kıvrılarak yatınca sıcacık koynuna,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta