Çok Sevdiğimde Anladım Şiiri - Rezan Farqin

Çok sevdiğimde anladım seni...

Bir insanın yokluğu,
Bir odanın bütün ışıklarını söndürebiliyormuş meğer.
Sen gittikten sonra öğrendim bunu.
Güneş aynı yerden doğdu,
Kuşlar yine aynı gökyüzünde uçtu,
Herkes hayatına devam etti.
Bir tek benim içimde zaman durdu.

Adını anmıyorum artık,
Ama sustuğum her yerde sen varsın.
Çünkü bazı insanlar unutulmaz;
Onlar insanın kalbinde
Sessiz bir sızı olarak yaşamaya devam eder.

Bir zamanlar ellerini tuttuğum o günleri düşünüyorum.
Ne kadar da inanmışım sonsuza kadar süreceğine.
Meğer bazı hikâyeler
En güzel yerinde yarım kalmak için yazılırmış.

Şimdi geceler bana senden kalma.
Yastığımda özlemin,
Penceremde hasretin,
Gözlerimde ise gitmeyen bir yağmur var.

Seni beklemiyorum artık.
Ama içimde hâlâ dönmeyeceğini kabul edemeyen
Yorgun bir yanım var.

Biliyor musun?
İnsan en çok da alıştığı sesi özlüyor.
Bir gün boyunca konuşmasa bile yanında olduğunu bildiği kişiyi...
Ben seni değil sadece,
Seninle kurduğum bütün yarınları kaybettim.

Birlikte yaşlanacağımız günleri,
Aynı sofrada içeceğimiz çayı,
Küçük kavgalardan sonra gelen gülüşleri,
Hepsini bir mezara koyup geldin sanki.

Ve ben o mezarın başında kaldım.

Şimdi herkes bana iyi olduğumu sanıyor.
Gülüyorum çünkü.
Konuşuyorum, dolaşıyorum, yaşıyorum çünkü.

Kimse bilmiyor...

Bazı insanlar ölmeden de eksiliyor.

Sen gittin gideli
İçimde bir şeyler sürekli yarım kalıyor.
Bir şarkı yarım,
Bir cümle yarım,
Bir ömür yarım...

Çok sevdiğimde anladım seni.

Aşk bazen kavuşmak değilmiş;
Bir insanı her gün biraz daha özleyip
Yine de ona ulaşamamayı öğrenmekmiş.

Eğer bir gün yolların yine bana düşerse,
Beni eskisi gibi bulamazsın.

Çünkü sen giderken yalnızca kendini götürmedin;
Bende sana ait ne varsa
Hepsini yanında götürdün.

Geriye sadece adını duyunca sızlayan bir kalp,
Ve her gece sessizce ağlayan bir yalnızlık bıraktın.

Şimdi seni değil,
Sensiz geçen yıllarımı ağlıyorum.

Ve en çok da şunu...

Bir zamanlar dünyam dediğim insanın,
Bugün gökyüzümde bile olmamasını...