Tel ve makaradan araba yapardık
Çelik çomak misket oynardık
On kuruşa kağıt helva alırdık
Mutlu olurduk,çocuktuk işte.
Üzüm zamanı bağa çıkardık
Çadırdan evler kurardık
Şarkılar söyler el çırpardık
Dere kenarında suyla oynardık
Mutlu olurduk çocuktuk işte.
Tahtında mutsuz olan kral değil
Suda oynayan mutlu çocuktuk işte.
Yoklukta var olan mutluluk
Varlıkta yok olabilir......
Kayıt Tarihi : 13.08.2013 02:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Köy Çocuğuyum
Ben köy çocuğuyum.
Babamın nasırlı elleriyle
Eşelediği topraktan biten,
Buğday tanesinin,
Unu ve alın teriyle yoğrulan,
Ekmekle, beslenip büyüdüm.
Ben köy çocuğuyum.
Anamın hırpalanmış elleriyle,
Dibekte dövülen,
Bulgur taneleriyle yapılmış,
Mis gibi aşla,
Karnımı doyurup, uyudum.
Ben köy çocuğuyum.
Filiz veren tohumlarla yeşerdim.
Ekinlerle serpilip, büyüdüm.
İlkbaharda meleşen oğlaklar,
Cıvıl, cıvıl öten kuş seslerine uyandım.
Ben doğanın sunduklarıyla,
Yetinmeği, ilke bildim.
Ben köy çocuğuyum.
Hayallerim; saban altındaki öküze,
Gökyüzündeki yağmura,
Tarladaki ekine kalmış.
Sevdamsa; hasadın bereketine,
İlmek, ilmek, düğüm, düğüm bağlanmış.
Antakya; 22.08.2007
Güzeldi, saygılar...
TÜM YORUMLAR (43)