Çocukluğuma dair Şiiri - Derya Avşar

Çocukluğuma dair

Ne zaman yağmur damlaları cama vursa;
Köyüme, çocukluğuma dair güzel anılar gelir aklıma!
Toprak evimizin damından çiseleyen yağmurun sesi;
İçime tarifsiz, derin bir huzur bırakırdı.
Şimdi çocukluğum bir film şeridi gibi,
geçiyor gözlerimin önünden fersah fersah...

Dışarıda ki buz gibi havaya inat,
Evin içinde sıcacık bir ortam olurdu;
Avlu da yanan kuzinenin üzerinde fokurdayan çaydanlıktan,
taşan suyun cızırtı sesiyle irkilirdim.
Annem demliği alır, bir tutam çayın üzerine suyu,
Tıpkı ressamın tabloya dokunuşları gibi bir dokunuşla, zerafetle dökerdi.

Sobanın üzerinde dünyanın en güzel kokuları yayılırdı;
Bir tarafta çatlayan kestaneler,
Bir taraftan suyu taşan mantarlar,
Ve fırında çatlayan patatesler...
Mandalina kabuklarının kokusu evin her tarafına yayılırdı.
Evin her köşesinde lezzet, huzur dolar taşardı.

Bir iple odayı ikiye ayırarak,
Kardeşimle birlikte evcilik oynardık.
Bana cam kenarı düşerdi...
Kimse kimsenin alanına girmezdi,
Ben camın önünde oturup saatlerce,
Yağmuru izlerdim ta ki, oyun sona erene kadar.

Ne zaman yağmur damlaları cama vursa;
Köyüme, çocukluğuma dair güzel anılar gelir aklıma!
Mesela; çocukluğuma dair oyunları hiç unutmadım;
Atların kuyruğundan kopartığımız telleri,
Güvercin yakalamak için kullanırdık. .
Kâr yağdığında, kürek ve leğenler üzerinde kayardık.
Beş taş, yakar top, saklambaç oynardık.
Etrafa hiç aldırış etmeden doğal yaşardık.

En güzeli de, gammazlık yoktu,
Hırsızlık, hainlik, alçaklık yoktu.
Kapılarda kilit, yüreklerde piçlik yoktu.
Siyaset, politika, din, dil, ırk ayırımı yoktu.
Fakir, zengin ayırımı yoktu.
Kayırma, ayırma, kalleşlik, ihanet yoktu.
Ayrı kaplarda yemek yoktu.
Ancak; birlik, beraberlik, mertlik çoktu.
Güven, vicdan, insanlık, iyilik çoktu.

Çocukluğuma dair hiçbir şeyi unutmadım.
Ne tattığım lezzetler silindi damağımdan,
Ne oynadığım oyunlar silindi hafızamdan,
Ne de aldığım hazzı, huzuru unutabildim...
Bütün dostluklar, umutlar, güzellikler çocukluğumda saklı kaldılar.
Yüzümde tatlı bir tebessüm izi bıraktılar.

Düşlerimizi bir uçurtmanın kuyruğuna bağlar,
Gökyüzünde seyrine dalardık
Mesela; bilye oynardık, bez bebekler yapardık,
Belki naylon ayakkabı giyerdik ama mutluyduk...
Koyun kuzu, cayır çimen gezerdik.
Kin, nefret, öfke bilmezdik.
Güven içinde yaşardık.
Yeni bir elbise için iç gecirirdik belki,
Ama yaşadığımız herşey içtendi,...

Çocukluğuma dair herşeyi çok özledim.
Özlemim taze ekmek kokusunda.
Özledim bayram sabahlarını...
Özledim karakışını, zemheriayazını.
Gaz lambası önünde ders çalışmayı.
Ve çocukluğumda saklı kalan masumiyeti...
22 Nisan 2026