Biraz Sessizlik Lütfen Şiiri - Salim Diyap

Ne çok ses var bu dünyada,
ne çok maske,
ne çok beyhude kelam…

Sanki bir yaşamın kucağında değil,
dinmeyen bir fırtınanın ortasındayız.

Herkes bir yerlere geç kalmış gibi;
kimse kimseyi duymuyor.
Söz çok,
anlayış az.
Sarılmalar telaşlı,
bakışlar eksik.

Yoruluyor insan…
Herkese açık olup
kendine kapalı yaşamaktan.

Telefon sesleri çivi gibi batıyor,
durmadan konuşan insanlar arasında
sessizlik arıyor insan.

Oysa muradımız
bir parça anlaşılmak…
Yorgun başa bir omuz,
ruha bir dinginlik,
“geçti” diyecek bir şefkat.

Acısını anlayamadan
yeni acılara yuvarlanıyor insan.

Çalınan kapıları açan yok.
Kimse kimseye tahammül etmiyor.
İnsanlar “iyiyim” derken bile
yavaşça çekiliyor hayattan.

Böylesi bir zamanda
korunmanın tek yolu,
dünyanın sesini biraz kısmaktır.
Bir ağacın gölgesine çekilip
kimseye görünmeden
yalnızca rüzgârla konuşmaktır.