Cennet-i Âlâ’da bir çocuk varmış,
Dünyaya gelecek zamana ermiş.
Hayata hazırlık olsun diyerek,
Yaratan Mevla’ya sorular sormuş.
Çocuk;
Bilinmez yolları nasıl aşarım?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bir anneye teslimiyet,ana ihtiyacı doğrusu daha güzel anlatılamazdı.Tebrikler sevgili şair...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta