Çobanlar Şiiri - Bilal Dağ

Çobanlar

Hayvanı da insanı da tanırlar,
Sürülerini otlatıp sahip çıkarlar,
Dağ-bayır demeden dolaşırlar,
Kara çadırda mesken tutarlar,
Kaval çalarak mesleğini yaparlar,
Peygamber mesleğini icra eder , çobanlar...

Elinde sopası, sırtında kepeneğiyle,
Sürülerin yılmaz bekçileri köpeğiyle,
Kırların süsü kuzu-oğlak sesiyle,
Yaylaların-vadilerin müdavimliğiyle,
Otlatırlar sürülerini helaliyle,
Tatilden yoksundur aileleriyle , çobanlar...

Yağmur-çamur demez çıkar kıra,
Hayvanları otlatırken başlar Türkü çığırmaya,
Hayvanların her derdini bilir Lokmanca,
Çoban için bayram , besileri satılınca,
Azığı torbasında yufka peyniriyle,
Kendini iyi bakar doğal sütüyle-yoğurduyla,
Selam veren herkesin misafir ağasıdır , çobanlar...

Çoban deyip mesleği küçümseme,
Çoban yıldızını görünce yönünü kaybetme,
Çoban çeşmesinden su içmeyi unutma,
Çoban salatasını sofrandan eksik etme,
Çoban değneğin olmadan dağda gezinme,
Çoban köpeğinden hırsız değilsen korkma,
Çobanlardır hayvanlarıyla insanları besleyen...