Gece sessizliği çökünce başlıyor
Ötaçeden geçiyor sürü sürü yozlar
Bense çoban kavalından çıkan
Yanık ezgileri dinliyorum
Gökyüzü gittikçe maviye çalıyor
İğde kokusu dört bir yanı sarmış
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




saf temiz çoban kızına ne güzel sesleniş,,tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta