Cırcır Eden Soluklar Şiiri - Şairul Şuara

Alamıyorum aklımı kara kara düşünmekten,
Kimi zaman meşgulüm yönetmekle kafamda kurulan yeni devletleri,
Kimi zamansa yorgunum atlamaktan zihnimi kuşatan fikirlerin aklımın dört bir köşesine kazdığı hendekleri,
Başlatıyorum bazen bir kızın gönlüme girmesi için seferberlikleri,
Bazense üstleniyorum başarısız girişimlerin getirdiği hezimetleri,
Bir bilseniz zihnimde kopan tufanları, kıyametleri,
Ya da açığa çıkmak için sırasını bekleyen hakikatleri,
İçten içe duyduğum kinleri, nefretleri,
Kendi içimde haykırdığım sessiz heyhatları,
Bir bilseniz her gece içimde doğan kimsesiz çocukları,
Ya da tenha bir sokakta kendimden kaçarken attığım çığlıkları,
Bilenler yahut bilmeyenler, birileri var bana benden daha yakın tanıklık edenler
Misal verecek olursak ben susayım, bilakis onlar var diye ben asudeyim,
Söz etrafı beton yığınlarıyla çevrilmiş cırcır böceklerinin şimdi;
Arada bir bastırsa da yoldan geçen arabaların sesi,
Ben de alıyorum onlarla birlikte en derin nefesi,
Hayaldir, düştür en kötü seçenek bir kabus,
Cırcır böcekleri benim için ötmeye mahpus,
Bir dost, bir arkadaş bazen sevgilidirler bana,
Çok şey anlatırlar aslında lafından anlayana,
Bağır, çağır, öfkelen ya da mutlu ol,
Haklısın ya da haksız, diyecekleri söz bellidir,
Cırcır böcekleri daima senden yana,