Çıplak Geceler Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Ay soyunur damarlarımda
Ve gece üryan kalır
Derin bir uçurumdan süzülür
Tenime vurur çıplaklığın cam kırıkları

Rüzgar omurgamda parmak izlerinle uyur
Sırt üstü yatan şehirlerin nefesinde
Kum saatleri ters yüz ederken zamanı
Senin olmayan her şey
Küle döner avuçlarımda

Yıldızlar ıslak birer sorgu gibi
Dökülür yorgan deliklerinden
Bir yorganki nefretle dokunmuş
Şafak sökerken dağılır iplikleri

Ben geceyi bir kağıt gibi buruşturup atarım
Kanatırım kenarlarını dişlerimle
Oysa ellerim çoktan unuttu
Nasıl tutulur bir ten
Sıcaklığın en mahrem yerinden

Soyulur geceler üstümüzden sessizce
Bir hilkat garibesi gibi
Ve biz hala çırılçıplak
Ve biz hala
ay ışığının boynumuzda bıraktığı
mor bir halkayla
bekleriz kıyısında tükenişin...