Çileli Kadın Şiiri - Nurten Coşkun

Bilenmi olmadı çokmu dert cektin
Dayan derler gitmesin heveslerin
Böyle nasıl bir anda eriyip cöktün
Sen sanki bu dünyaya bir yüktün

Inşallah bitecek soğuk kıșların
Dilerim akmasın hiç göz yaşların
Çile yorganı imiş onca çektiklerin
Gülmek olsun senin hep ümitlerin

Yaş kalmamış gözlerin de ağlama
Kara yazmalar dertdir derler bağlama
Yanmış yüreğine yağmurlar yetmez
Af eyleme yoksa baharın gelmez

Geri getirilmez bilirim giden yılların
Geleceğine deyil geçmişine yanarım
O bedeninle tutunacak halin kaldımı
Tükendin boşa bir türlü olmadı

Bir gecede sacına aklar düşen kadın
Yok saydılar seni olmadı hiç tadın
Bu dünyanın çivisini sende büktüler
Hiç güldürmeden nefesini kestiler

Karlı dağlara beni buz yaptınız
Eritip okyanuslara sürgün ettiniz
Nerde benim geleceğim geçmişim
Sanki bu yolu kendime ben çizmişim

Bu kadın ak düşen saçlarını yolsada
Alev olup sürgün cigerleri yaksada
Göreni kör bileni dilsiz ve sessiz
Senin adın kalabalık içinde kimsesiz