mevsim duru
yürek çilegâhı kıtlık,
eksilir insanın kumaşı
dikişlerinden sökülür..
omzuna değiyor elim
kuyruğunu bırakıyor harfler.
imgelerinden öpsem
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




İlahi bir sükûtun içinden süzülüyor, mısraların. Her dize kendi içinde anlamlı haklı bir isyan.Okuyucu kalbini kendi manşerinde buluyor. Kutluyorum
sükûtun mahşeri insanın kendi içine...yazıya dökmeyi de su serpmeye benzetiyorum ben..
kalbi teşekkürlerimle kıymetli üstadım..
Kıyam kendine de secde kime!
secdeye varıp alnını dayadığı an kalben yüzleştiğidir kıymetli üstadım..
sorunuza teşekkürl ediyorum. ..saygılarımla..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta