Okuyoruz, araştırıyoruz, ilim öğreniyoruz. Büyük zatları, kerametleri, geçmişte yaşamış âlimleri konuşuyoruz. Ama çoğu zaman dönüp şuna bakmıyoruz: Şu an, tam bu anda, bizim hayatımızda ne oluyor? Çevremizde kimler var, hangi imtihanların içindeyiz ve öğrendiklerimizle gerçekten ne yapıyoruz?
Bilgi çoğaldıkça sorumluluk da artıyor; fakat amel aynı hızla artıyor mu, orası meçhul. Bildiklerimiz kalbimize mi iniyor, yoksa zihnimizde dolaşıp orada mı kalıyor? Bir başkasının derdine ne kadar dokunuyoruz, kaç kalbi onarıyoruz, kaç yükü gerçekten paylaşıyoruz?
Bir de şu soru var: Bizden yüz yıl sonra ne kalacak? Birileri bizim adımızı anacak mı, yoksa hiç yaşamamışız gibi mi olacağız? İbn-i Sina’nın eserleri asırlardır ayakta. Yunus Emre’nin sözleri hâlâ insanın içine işliyor. Necip Fazıl’ın mısraları hâlâ insanı sarsıyor. Üstad Bediüzzaman Hazretlerinden ise hiç bahsetmiyorum bile; çünkü onun bıraktığı şey sadece iman değil, bir ruh, bir duruş ve bir hakikat iziydi.
Çok şey mi istiyorum?
Evet, çok şey istiyorum Allah’ım.
En sağlıklısı, en zengini,
En sevileni, en temizini, en güzelini...
“En”lerinde kaybolmuş bir nefsim var benim.
Enlerin eninde, sonsuz bir hayat istiyorum.
Bugün ya...
En güzeli olacaksa, yaşanacaksa bugün,
Neden hep ertelemek yarına?
Yarın ya...
Biz ellerimizle hazırlıyorsak geleceği,
"Namaz ve iman hakikatleri bir evliliğe girdiğinde, o nikâh artık sonsuzluğa uzanır; zira dünya evliliği geçicidir. Kim geçip biteceğini bilen bir evlilik yapmak ister ki?"
Ey Fesleğen...
Kim üfledi sana bu sonsuz güzelliği?
Hangi Kudret verdi bu nefes kesen kokuyu sana?
Her elimle okşadığımda başını,
Nasılda ferahlatıyorsun yazımı..
Parfümlerim tükeniyor her seferinde,
“Kocaman adam olmuşsun…
Niye ağlıyorsun?” dediler.
“Her yere yetişmişim…
Ama bir tek O’na geç kalmışım,” dedim.
göçtüğümde,
arkamdan sessiz bir yağma başlıyor;
sanki ben çekilince,
eşyam değil, ömrüm talan ediliyor.
Biri, “Ayaklarım yoktu,” diyor,
Ben.
Evet ben.
Hatırladın mı ?
Andınmı hiç adımı ?
Kahrolmuş şiirlerin arasında kalmış,
Sana doğru atılan her adımı..
Nakarat
Beni Yalnız Bıraktın İçin Rahat Oldu Mu
Düşündünmü Gidince Bu Aşığın Sonunu
Köşelerde Kayboldum Bulamadım Yolumu
Terkettiğin Bu Gencin Kalmamış Bir Umudu
Gez,
Eğlen,
Eğlendir çocuk gönülleri.
Bak keyfine elbet.
Masandaki okey taşlarıyla kır olmamış cevizleri.
Bir zamanlar Balat sahilinde oltama takılan balıklara, yem atmaya devam et sevgili..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!