Bugün seni aradım
Bu boş odada
Sen yoktun belki.
Ama hatıran vardı
Toplayıp hepsini
Birer birer her bir tekini attım.
Sesin gelmiyor artık
Geceler suskun
Yüzüm gülmüyor artık
Gözümden akan yaşlar
Hep senin suçun
İnsan yaşadıkça öğreniyor yalnızlığı.
Kimsesi olmadan sessiz gecelerde
Saat sesi bozuyor sessizliği
Ruhun ebedi kimsesizliği
Bozuyor tüm hayalleri.
Bu giden sessiz bir gemi
Beni sevmek ile hata yaptın
Sessiz ve sensiz kaldım
Kapılarımı açtım eski tozlu
Geleceksin sandım bir mutluluktu
Hayat gözünü açıp kapadığın
Gözlerin sanki bir masumiyet müzesi
Aşık olup yalnızlığa ihanet edemiyorum
Sen seviyorum diyordun
Bu aşk kimsesiz sokaklar ülkesi
Yine sensiz yapamıyorum.
Anlamak zor, anlatmak daha zor
Hayat, sokak gibi kimsesiz
İnsanlar geçiyor, ömür gibi belirsiz
Sokaklar sessiz, insanlar gibi kimsesiz.
Hayat zor, sokaklar uzuyor
İnsan yaşadıkça öğreniyor yalnızlığı.
kimsesi olmadan sessiz gecelerde
saat sesi bozuyor sessizliği
ruhun ebedi kimsesizliği.
Bozuyor tüm hayalleri
bu giden sessiz bir gemi
Aç kapılarını bak sokağa
Rüzgar sessiz esiyor bu puslu havada
Tek başına yürüyorsun bu yolu
Bu sonsuz karanlığa...
Bak etrafına çevir yüzünü karanlığa
Işıklar loş , hava bugün ayrı , bir hoş.
Sevgiyi suç sayan dünya utansın.
Bu aşkın hesabı mahşere kalsın.
Kanlar aksın yerleri sulasın
Gökyüzü kararsın karanlıklar sarsın
Sevemedim seni dünya bir gün anlarsın.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!