Cihad Keskin Şiirleri - Şair Cihad Keskin

nerede olsa tanırım olmayacak duayı
ve mutlaka bir amin vardır cebimde her daim.
biz anıları sonra hatırlamak için biriktiririz,
keyfine varmak için değil.
ki mutlaka sonra hatırlarız yeterince efkarlıyken.
ve mutlaka bir dumana gebedir tüm birikimlerimiz.

tüm kuruntular başka bir sessizliği tercih etti yine birçok akşam olduğu gibi.
bu sessizlik çok fazla sessiz, daha önce de susmuştum aynı şeyleri.
işin en güzel yanı serzeniş.
ki bence çok yakın akraba olmalı sitem ve serzeniş.
belki kardeş değillerdir ama olsalardı da yadırgamazdım örneğin.

-i-

bence ihanet, hain domdom'un inek şaban'a yaptığı haylazlıklarda kalmalıydı.
sezar'ın hakkı sezar'a ama brütüs de az köstebek değildi.
sonra bunun normalleşmesi çok üzdü mesela bizi.
her ihanetin sevgiyle başlaması diye bir şey yoktur örneğin.

bazı günler onbeş dakika sürüyor.
bazı geceler daha kısa.
en uzun gün dedikleri örneğin, en fazla onbeş dakika.
ayın ışığı onbeş dakika sızabiliyor karanlığa.
ki karanlık onbeş dakikadan daha fazla.
kimisi var, “su gibi geçiyor” diyor ve sahi, su nasıl geçiyor?

gizleyin ellerinizi, ki görmeyelim işaret ettiklerinizi.
nasıl bir mezbeleden sağ çıktınız, hangi çelişkilerde büküldü boynunuz, kimleri daha az sevdiniz?
şimdi, gizleyin gözlerinizi, ki bilmeyelim söylemek istediklerinizi.
her çaba mı boşa çıkar gündelik sırlarda ya da ne bileyim ne zamana açıklanır çabamızın sonucu.
yani kim sorumlu bundan, postayla eve mi gönderecekler yoksa bir yere gidip öğrenmemiz mi gerekiyor?
ama siz, gizleyin gövdenizi, ki görmeyelim kime dönük olduğunuzu.

bir kenti sevmek gerekiyor seni sevmek için en azından
ya da susmak, gerektiği kadar, çoğu zaman.
ellerimin uzanması yetmiyor kelebekleri sevmeye
ve zaten gün sonlarında birer ceset oluyorlar genelde.
yoksa ben de bilirim neyi nasıl seveceğimi,
hayır o kadar büyük ellerim yok benim,

elbet o kırmızı çalacak kapımızı
siyaha biraz da.
sonra o mavi solacak,
sorduracak beyazın tonlarını biraz da.
sorsan çok büyük renkler var paletimizde.
sorsan yine, en büyük tuval yine bizde.

tenzih ederim tüm çiçekleri.
kaktüs kurutur bu sessizlik.
vapurların iniltisiyle sakinleşen bir bulut grubu irili ufaklı.
dilde olan dilde kalırdı da dile gelmek vakit gerektirirdi muhakkak.
kesif bir koku var sokaklarında, o kadar acımasız değildi insanlar.
ne kadar acımasız olmalıydı ki zaten bir insan, en fazla ne kadar?

kırgınlığım çocukluğumdan geliyor benim.
üstüne alma hepsini.
sessizliğim de doğuştan,
kendini başarılı saymakta haksızsın aslında.
ve benim bu sabrımın taş oluşu biraz da babamla ilgilidir;
senin anlayamayacağın kıvamda.

bir zaman gazoz kapağıyla hayalcilik oynardık bir zaman.
çocukluğunu çocukça yaşayan en şen çocuklardık.
ne ara büyüdük, ne ara böyle dertlerimiz oldu bizim?
yaşımız gözümüzden damlardı önceleri,
şimdi ömrümüzden gider olmuş.
hangi birini sayacaktık yemediğimiz o tatlı uzun şekerlerin?