Çığlık Şiiri - Şevval Özyıldırım

Bir anneden geldim dünyaya, bir vedanın içinde kayboluyorum.
Geldiğimde ağladım, şimdi giderken de ağlayacak mıyım?
Gidip de hiç dönemezsem, bu adi yalnızlığımla baş başa mı kalacağım?
Peki gitmek istemezsem, buna mecbur bırakılacak mıyım?
Bütün bunları düşünürken etraf sessiz,
İçim ise çığlık çığlığa.
Bağırıyorum, sesimi duyun diye,
Bana batan bu gülün dikenini alın benden!
Fakat duymuyor kimse sesimi…
Ne hata ettim acaba bütün yıllar boyunca?
Ağlayarak geldim bu dünyaya evet,
Ama giderken tek bir gözyaşım kalmayacak.
Ne olur affedin beni, kırdığım herkes göçmeden.
Mezarıma değil, vicdanıma toprak atın ben gitmeden,
Çünkü insanı ölüm değil pişmanlık öldürüyor bazen…