Limitsiz gökyüzü varken
Neden seçer ki insan dört duvarı
Oksijeni çekersin ciğerlerine
Saymak ile bitiremezsin karanlıkta yıldızları
Yan gözle bakarsın bir şöyle Ay'a
Aydınlatsın biraz daha diye beklenti yaratırsın
Oturuyorum parkta akşam vakti
Işığın altında yeşil bir bankta
Tek başımayım ama oturmadım tam ortasına
Kaydım bankın en sağ ucuna
Döndüm soluma bankın aydınlık kısmına
Sahibi olduğun kalbim gibi parlıyordun orada
Ancak yaşayan anlar sanırım
O anın heyecanını...
Bi anda kanı kaynamaya başlar,
Elleri ayakları birbirine dolanır insanın
Ama bi yandan garip bi mutluluk sarar ve anlayamazsında ne olduğunu
Çözmeye çalışırsın çok karmaşık gelir
Hiç geriye yaslanıp kulak verdin mi
Değil "keşke" kelimesini kullanmana ama sana ne kadar çok söylenmesine
Keşke!...
Tek bir kelime gibi durur ama
Bir hayat dolusu anlam taşır kimisine
Bir an için aman boşluğa denk gelmesin
Zihnimde hemen bir bulanıklık oluyor
Görüntün akıyor gözlerime
Akmasa bile ellerim hemen gidiyor resmine.
Göğsüme yokluğunun ağırlığı oturuyor
Tıpkı onun gibi bir anda
Hayatıma girdin
Farkına varamadan alışkanlık yaptın...
Hem mutlu anımda,hemde mutsuz anımda
Yanımda olmanı istedim..
Alışmak kolaymıydı zannediyordun...
Senin gibi taş kalpli olamadım
Hiçbir zaman üstüne gül koklamadım
Ama sen bna sadece dikenini batırdın
Kalbimi kırdın,bende kötü anılar bıraktın
En sağlam zincirler bile pas tutar bir süre sonra
En sıkı bir birlerine bağlı olduğu noktalardan
Tutmayı bırakır kendini ve kopar, halkalar halinde dağılır
En büyük umutlar yeşertmesi kolay olur
Umuttur!
Geceleri huzurumdan uyumuyor adeta bayılıyorum
Sabahları mutluluktan uyanınca yataktan fırlıyorum
Sen bana böyle ne yaptın bilmiyorum
Ama varlığın için sana teşekkür ediyorum
Bir gölge gibi takip eden
Anne şevkatiyle yaklaşan,üstüme titreyen
Beni benden çok düşünen,bana dikkat eden
Sen değilmiydin...
Kollarıyla sarmak ve bırakmak istemeyen
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!