Cenaze Alayı Şiiri - Ünal Serhat Yorgancı

Eğer burada yıkılsaydım, duyar mıydın—
Sesi değil, karanlıkta yankılanan kırılmayı,
Kendi gerçeğinden utanan bir söylenti gibi?

Çağrılmamış ve hazır olmayan ellerin,
Gözlerimin tuzuna doğru gider miydi,
Başka adamın urbasının ağırlığına yabancılar gibi?

Kelimlerin diş çıkarabileceğini,
Bir cümlenin kemiklerini kemirebileceğini,
Ta ki geriye sadece donuk bir acı,
Doğuşundan önce sakat kalmış dil kalana kadar.

Şarkılar, kifayetsiz şeyler olduklarını düşünmüştüm.
Ruh her zaman sözle kurtarılamaz.
Eğer tekrar haykırırsam, yalvaran adam gibi değil,
Kendi enkazını o kadar uzun süre taşımış ki,
Bir tür cenaze alayına gelmiş biri gibi dinleyin.
Dilin yetersiz kaldığı anda bırak sözlerin olayım.