Cemalettin Turan Şiirleri - Şair Cemalet ...

Bülbül yine sevdâ(n)-ile cânânını andın
Gülzârdaki feryâdı, duyan yok mu ki sandın
Pervâne olup meşkle, gülün aşkına yandın
Gülzârdaki feryâdı, duyan yok mu ki sandın.

Mef’ûlü mefâîlü mefâîlü feûlün

Bu ne gaflet, bu ne hiddet, bu ne şiddet bilemem
İki günlük bir-ömür var, neye rağbet bilemem
Kimi zevkten, kimi şevkten yanıyormuş a gönül
Neye hasret, neye kısmet, neye ülfet bilemem.

Feilâtün / feilâtün / feilâtün / feilâtün

Bursa her dem târihinden feyz alırken yâd olur
Burda herkes bahtiyârdır, cümle âlem şâd olur
Evliyâlar ervahından, her gönül irşâd olur
Ses verirken hep seherler, bir semâvî bâd olur

Fâilâtün / fâilâtün / fâilâtün / fâilün

Câna candan yâr olanlar, her halinden bellidir.
Bir bakıştan, bir gülüşten, her sözünden bellidir.
Var mı hacet söyleyin siz kalp gözünden arz için.
Bir yakıştan, yalvarıştan, arz-ı halden bellidir.

fâilâtün / fâilâtün / fâilâtün / fâilün

Cânâ gönül vermiş isen, gönlünde hep mihmân olur
Kalp sevginin menba’ıdır, dilden çıkan fermân olur
Baldan leziz her tatlı söz, ânında bir handân olur
Onlar hemen şebnemleşir, her katre bir ummân olur.

Müstef’ilün / müstef’ilün / müstef’ilün / müstef’ilün

Sen Çanakkâle’de devdin, yine devsin Seyid’im
Zırhlının tam göbeğinden, vuranındın şedidim
Bu cihândan göç-ederken, koca dağdın yiğidim
Adının her hecesinden, yazıyor şân dividim.

Fe(fâ)ilâtün / feilâtün/ feilâtün / feilün

Cânâne can olanlar, hep bahtiyâr olurmuş
Dünyâ denen bu handan, fânî murâd alırmış
Günler akıp giderken, her dem huzûr bulurmuş
Dünyâ denen bu handan, fânî murâd alırmış.

Müstefilün / feûlün / müstefilün / feûlün

Cânânı ağlatanlar, bin âhla kahr-olurmuş
Bir katre gözyaşından ummâna nehr-olurmuş
Yok çâre, cevri bitmez, bir ömrü zehr-olurmuş
Bir katre gözyaşından ummâna nehr-olurmuş.

Mef’ûlü fâilâtün mef’ûlü fâilâtün

Cân bedenden çıkmadan gel, görmek-istersen beni
Ayrılık var bil ki cânım, sarmadan toprak teni
Son nefesten önce bir bak, gözlerim bekler seni
(Son nefesten önce bir bak, hasretim dağlar seni)
Ayrılık var bil ki cânım, sarmadan toprak teni.

Cân bedenden çıkmadan gel, son kez-olsun gör beni
Zerre hakkım yok mudur hiç? Ey vefâsız sor beni
Sende vicdân yoksa şâyet, can evimden vur beni
Zerre hakkım yok mudur hiç? Ey vefâsız sor beni.

Fâilâtün / fâilâtün/ fâilâtün / fâilün