Cemalettin Turan Şiirleri - Şair Cemalet ...

(Mazlûmlara nâmertleşen)

Sözlerinde kem olanlar
Azgınlıkta gem olanlar
Özlerinde ham olanlar
Yazık ki hep zarardadır

Sözlerle gözler, boyanamaz ki,
Küllerle közler, uyanamaz ki
Hakîkat her dem, güneş gibidir,
Sevenle oyun, oynanamaz ki.

Çilesiz hayât, olmaz mı sandın

Sözü değerli kılan, manada yüceliktir
Manada gizli olan, nüktede inceliktir
Söz mizanda tartılır, ağırlığa bakılır
Şayet söz hafif ise, fikirde cüceliktir

16 Temmuz 2013 – ISPARTA

Sözünü bilmezle, muhâtab olma
Gam sarkacı gibi sallanır durur.
Sakın kıymet verip, yanında durma
Kemlik oklarıyla, hep seni vurur.

Yanılıp aldanıp, etme ki sohbet

Şu ağlayan gözlerin, efganında hicrân var
Dönmez artık gidenler, tâ ezelden fermân var
Dünyâ fânî kul fânî; hem bahâr hem hazân var
Dönmez artık gidenler, tâ ezelden fermân var.

Taş attı ser yarıldı,canı yandı bayıldı
Biraz sonra ayıldı,mağdur olan darıldı

Al kanlara boyandı, tüm bedene yayıldı
Acılara dayandı, küsüp gitti darıldı

Suda nakış tutan, ebrular gibi
Sevdâya tutulmuş, kumrular gibi
Rüzgârla yarışan, dorular gibi
Hasret kanadıyla, uçuver gitsin

Şenlenir hâneler, olduğun yerde

1.
Bin sekiz yüz seksende, Girit adada doğmuş
Kaderin cilvesidir, çocukken yetim kalmış
Dedesi ve kendini, tâ Kahire’de bulmuş
Adı gibi müsemmâ, Sudanlı Zenci Musa.
2.

Su gibi akar zamân, hiç farkında olmadan
Sebebini sorarsan, derler ki âhir zamân
Tükenir aylar yıllar, henüz vâde dolmadan
Sebebini sorarsan, derler ki âhir zamân

Mevsimler şaşırtıcı, bir biriyle yarışır

Şu hâlimi takrîre, hâcet var mı bilmem ki?
Giryân olmuş gözlerim, bir lahzada silmem ki
Ah efendim neyleyim, gurbet elde gülmem ki
Giryân olmuş gözlerim, bir lahzada silmem ki.