ben o jilet yarasını göğsümde çoktan uyuttum sanıyordum
aylarca sağır kaldırımlarda zehrimi kustum, kanımı yıkadım
içimde çırpınan o lanetli sızıyı kör bir kuyuya taşladım
kendimi kandırdığım o dilsiz sabahlarda, nihayet bitti dedim
oysa insan, en çok 'unuttum' derken kazıyormuş kendi mezarını
sonra o sağır kalabalık yarıldı
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta