Giyindim çağın o paslı zırhını, göğsüme koca bir fanus indirerek —
Dışım, kimsesiz ve aşılmaz bir asteroit yalnızlığı.
İçimde, rüzgârdan ve zamandan sakındığım o mağrur çiçek...
Bir tek senin dikenlerine razı, bu kibirli gövde.
Yüzüme gülen o uçsuz bucaksız bahçeler, birbirinin aynı güller — nafile,
Ben, uzatılan her taç yaprakta senin noksanlığını sızlıyorum.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta