Giyindim çağın o paslı zırhını, göğsüme koca bir fanus indirerek —
Dışım, kimsesiz ve aşılmaz bir asteroit yalnızlığı.
İçimde, rüzgârdan ve zamandan sakındığım o mağrur çiçek...
Bir tek senin dikenlerine razı, bu kibirli gövde.
Yüzüme gülen o uçsuz bucaksız bahçeler, birbirinin aynı güller — nafile,
Ben, uzatılan her taç yaprakta senin noksanlığını sızlıyorum.
Her gün bu kadar güzel mi bu deniz?
Böyle mi görünür gökyüzü her zaman?
Her zaman güzel mi bu kadar,
Bu eşya, bu pencere?
Değil,
Vallahi değil;
Devamını Oku
Böyle mi görünür gökyüzü her zaman?
Her zaman güzel mi bu kadar,
Bu eşya, bu pencere?
Değil,
Vallahi değil;




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta