Çekmediğim Dert Kalmadı Şiiri - Veysel Sari

Ömür dediğin dipsiz bir kuyu, içine düşen bilir,
Sırtımda dünya yükü, dağlar üstüme devrilir.
Kelamım kendi derdim, yüreğim kendi yaram,
Dertli bir bülbül gibi, bitmek bilmez o karam.

​Bir çocuktum, hayallerim vardı kuş kanadında,
Şimdi ise esir düştüm, hayatın en zor katında.
Evden çıkarken son kez, dönüp bakmadım bile,
Meğer o gün başlamış, dünyada çektiğim çile.

Gurbetin soğuk eli boğazıma sarıldı da gitmedi,
Kırdılar kanadımı, uçup gitmeme izin vermedi.
​Tüm hayallerim soldu, yollarım uçuruma yarılmış,
Ne ana ocağı kaldı, ne de dost elinden bir selamış.

Kimse bilmez içimdeki, o dinmek bilmeyen dramı,
Taşımaktan yoruldum, bu ömrün en ağır haramını.
Bir lokma ekmek uğruna, düştüm elin gurbetine,
Razı oldum kaderin, o bitmez tükenmez şiddetine.

​Çekmedim dert kalmadı, bir canım kaldı geriye,
Her günüm bir veda oldu, yazıldı o kederiye.
Gurbetin yollarında, gözlerim hep kanlı ufukta,
Bir ömür harcandı gitti, şu amansız solukta.

Ayaklarım nasır tuttu, yollar bitmek bilmedi,
Yüreğimdeki bu kor, bir an olsun hiç sönmedi.
​İsyanım Yaradan’a değil, kaderin şu cilvesine,
Yalnızlık zehir oldu, karıştı her bir nefesime.

Ailemden uzak düştüm, sanki bir sürgün yerindeyim,
Sılamdan koptum koptum, şimdi kimsesizlerin yerindeyim.
Dönüp baksam nafile, yok yolun bir tek geri dönüşü,
Zindan olmuş şu dünya, bitmez bu kışın her bir gülüşü.

Telefonumda beklerim, çalmayan o sesi boşuna,
Hasretin düğümü geldi, oturdu tam en başıma.
​Mahvoldum, savruldum, bir kuru yaprak misali kışta,
Bedenim burada yorgun, ruhum kaldı o çocuk yaşta.

Dert ortağım oldu gece, sırdaşım oldu kanlı hüzün,
Güneş her gün doğsa da, görmüyor artık kör gözüm.
Aynaya baksam kendimi, yabancı bir suret sanırım,
Ben kendi içimde yandım, kül olup durur yanarım.

İnsanlar güler geçer, ben ise sessiz ağlarım,
Hüzünle düğüm düğüm, yüreğimi bağlarım.
​Bir yanım eksik hep, diğer yanım ağır yaralı,
Sanki infaz sırasındayım, sanki bir kara yazılı.

Çekmedim dert kalmadı, haneme keder doldu taştı,
Gençliğim o yollarda, tozlu bir rüzgarla aştı.
Gönlüm bir virane ev, duvarları hep yıkık dökük,
Hayatın bu oyununda, boynum hep bükük mü bükük.

Kaç gece sabah ettim, bir teselli ararken,
Ömrümü tükettim ben, umutları sararken.
​Yüreğimde bir köz var, kor olmuş yanar gizlice,
Herkes huzurla uyurken, ben ölürüm sessizce.

Bu hikaye benimki, acıyla dokunmuş ağır bir bez,
Kitabın sayfalarına, gözyaşımdan düştü derin bir iz.
Kimse anlamasın, sormasın ne haldeyim, ne durumdayım,
Ben kendi uçurumumda, bir başıma savrulmaktayım.

Söz verdim kalemime, dökeceğim her zehri kağıda,
Adım geçecek belki, bu karanlık ağıda.
Çekmedim dert kalmadı, her bir acı bir madalya,
Ben ki bu koca dünyada, silinip giden bir hayal ya...

Ne bir selam kaldı geride, ne bir avuç hatıra,
Dünya dediğin koca bir boşluk, sığdım bir tek satıra.
Yoruldum artık yalanlardan, yoruldum sahte gülüşten,
Bir çare kalmadı artık, bu bitmeyen düşten.

Yeter artık bu zulüm, yetti bu kahpe düzenin sesi,
Kırdım kalemimi bugün, tükendi hayatın son nefesi!
Hangi terazi tartar ki, bunca kederi, bunca yası?
Kime sorsam sağır bana, kör oldu adalet dünyası!