Cehennemde Bir Sığınak

Sorular dönüp dolaşıyor aklımın derinliklerinde,
İnsan dünyada cehennemi yaşar mı diye.
Sanrılarla, sancılarla geçirdiğim günler üstüne,
Bir de aşk diye bir illüzyon oynuyor zihnimde.

Sirk misali hayatımın her zerresi...
Nasıl bir insana bu kadar bağlanabilirsin?
Kalbinin derinliklerini oysa bile bir tahta kurusu gibi,
Hâlâ ölümüne sevebilirsin o kişiyi.

Düşüncelerde kayboluyorum ama lakin,
Sen gelince düşlerime huzur buluyor içim.
Geldin, benliğimi bana geri verdin,
Kimsesiz bir çocuktum ben, evim oldun sen.

Gece çökerken üstüme ağır ağır,
Sessizliğin içinde adını sayıklıyorum.
Kırık aynalarda çoğalan yüzümle,
Hangi ben seni bu kadar seviyor bilmiyorum.

Zaman bile eğiliyor sanki bu hisse,
Ne geçmiş susuyor ne yarın suskun.
Ellerin değmese de ruhuma ince ince,
İçimde bir yer hâlâ sen diye vurgun.

Korkuyorum bazen, bu sevda mı yoksa
Kendi içimde büyüttüğüm bir yangın mı?
Ama ne fark eder, adını bile koymasam da,
Sen varsın ya, bu bile sevmeye yarım mı?

Ve eğer bir gün çekip gidersen ansızın,
Yine düşlerimde kurarım evimizi.
Ben yıkılmayı çoktan öğrendim çünkü,
Sen öğrettin bana yeniden sevmeyi.