Cebimde Kalan Kış Şiiri - Hikmet Nazlı

Kızılay kalabalığında
Atkının ucuna ilişmiş kışla yürüdün.
Bir simit buğusu geçti aramızdan
Ellerin hâlâ cebimde üşüyor.

Ayrancı akşamı
Camlarda şekillenen sarı bir yalnızlık.
Çay soğudu masada;
Sen gözlerimi susturup gittin.

Kuğulu Park kıyısında
Suya eğilmiş kavakları izledik.
Bir kuğu geçti sessizce
O sıra içimde bir şey kırıldı.

Eski minibüs ışıklarıyla akıyordu
Bahçelievler gecesi.
Saçlarına sinen yağmur kokusu
Uzun süre inmedi kalbimden.

Ulus’ta kahverengi bir akşamüstü,
Vitrinlere vuran solgun güneş;
Eski bir fotoğraf gibi yaptı yüzünü.
Bakınca hüznüm ağırlaştı.

Konuşmuyordun.
Biriciğimdin.
Tunalı Hilmi Caddesi boyunca
Susarak yürüdük bir süre.
İçimde bir şeyler kırılıyordu
Ayaz sertti
Ama en çok senin sessizliğin üşüttü beni.