Cebim cüzdanım doluyken Şiiri - Murat Ülkü

Cebim cüzdanım doluyken dost bildiğim çok idi,
Düştüğümde anladım, meğer çoğu yok idi.
Sofrasına bal sundum, bana zehir sundular,
Dilleri çiçek açsa, yürekleri ok idi.

Güneş oldum her zaman karanlık dünyasına,
Işık verdim görmeyen, körelmiş rüyasına.
Günü geldi çekildi gökyüzünden ellerim,
Leke sürmek istediler gönül aynasına.

Verdiğin tüm emekler bir kalemde silinir,
Nankörün o meşhur huyu sonradan bilinir.
Hangi dağda kurt öldü diye sorma boşuna,
Menfaatler bitince her maske indirilir.

"Sen ne yaptın?" dediler, sanki hiç yokmuş gibi,
Yüzüme bakıp durdular birer yabancı gibi.
Onca yılın hatırı, bir kuru selamı yok,
Fırlatıp bir kenara attılar hancı gibi.

Çıkar dünyası olmuş, vefa tozlu bir rafmış,
Anladım ki sevdiğim her bir can birer safmış.
İyilik tohumunu taşa ekmişim meğer,
Onlar için dostluklar sadece koca lafmış.

Yoluna gül döşerken dikeni bende kaldı,
Yükünü sırtladıkça kederi bende kaldı.
Onlar menzil bulunca dönüp arkaya bakmaz,
Yorgunluğun o ağır kederi bende kaldı.

Gözyaşını silerken ellerim nasır tuttu,
Onlar huzur bulunca dünü çabuk unuttu.
Kimi zaman kardeşlik, kimi zaman mertlikti,
Meğer hepsi sahteymiş, beni yalan avuttu.

Ne verdinse az derler, ne yapsan eksik sayar,
Nankörün bu tartısı her daim yanlış ayar.
İçtiği su bulansın istemez ama asla,
Senin ekmeğin yerken ayağını da kayar.

Artık kapım kapalı, yüreğim mühürlendi,
Onca yalan rüzgarla ruhum da mühürlendi.
Kime derman olduysam, ondan geldi o yara,
Bu ağır imtihanla şu Garip Murat dertlendi.

Son sözüm budur işte, kulağa küpe olsun,
Bırak herkes hak ettiği o ıssız yerde kalsın.
Vefa bilmez olanla yola çıkma bir daha,
Seni anlamayanlar kendi derdine yansın.