Beni İsa gibi çarmığa gerdiler,
Ellerimden değil, kalbimden çivilediler.
Göğe baktım, sustum…
Çünkü en çok sevenler taş attı yüzüme.
Sırtımda görünmez kırbaç izleri,
Dilimde affın ağır duası.
Bağırmadım;
Çünkü acı bağırınca hafiflemezdi.
Dost sandıklarım kalabalıkta kayboldu,
Adımı fısıldayan rüzgâr bile yabancı.
Bir tepenin yalnızlığında
Kendi gölgeme sığındım.
Beni İsa gibi çarmığa gerdiler,
Ama bilmediler—
Her çivi bir sabrı büyütür,
Her yara bir dirilişe yürür.
Ve bir gün,
Göğsümdeki karanlık yarılırken,
Onlar utançla başını eğer,
Ben affetmenin ışığında doğarım yeniden.
17-02-2026
H.Taner BAYTAR
Kayıt Tarihi : 17.2.2026 21:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Dost gibi görünüp düşman gibi arkamızdan iş çevirenlere, yazılan bir şiirdir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!