Çarmıh'ın Dikenleri Şiiri - Diren Demircan

Diyor ki kelam kaleme, bir ezbere sus....
Sustunsa...
Şimdi konuşalım.....

İlişme sendeleyene eğri yolunda, sanane!

İsa'yı çarmıha germiş bu dünya, dikenli tellerle
dikenlerden yoktur hiç konuşan,
varsa yoksa çarmıh!

Peygambere işkence etmiş bir varlık...
İnsan.....
Soyluların en soysuzu....
Alabildiğince karanlık.....

Vicdanen kopup, bir tek tüh,
Koşası olan o düldüle bir tek deh diyememiş avar-lık...

Tepesinden indiğim şu yokuş hangi dağın eteklerine varacak ?
Viyana ...
kapısına dayanacak halim mi var benim
ayak bileklerimdeki varislerimle, yarin?

Maksat bir soğuk duş
Es vermek dümdüz kurulmuş bir melül cümleye

İsa'yı çarmıha germiş bir Dünya bu benim de üzerinde oynadığım

Bir şiir mesafededir her olup biteni
Tüm kalanı, gideni,

soylusuyla - soysuzu,

sökülüp de dikeni.....