Adam Düşündü!
Üsküdarı Geçen Bırakıyormuş Atı Arkada!
Bir Şiirede Böyle mi Başlanırmış?
Sonrada Söylendi Kendine!
Hatırladı Bir Bir Unutmak İstediği Ne Varsa,
Her Nefesin Sonunda Geriye Kalan Yorulmuşlukları,
Saniyelerin Dakikalara, Dakikaların Hasrete Savruluşlarını,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta