Canım kardeşlerim…
Bir ömür sırtımı yasladığım
aynı sofranın ekmeğini bölüştüğüm insanlar…
Süleyman Yener
sessizliğin içinde bile
ağabeyliğiyle omuz veren dağ gibi.
Gülfidan yener İlkgün
bir bahar sabahı kadar ince,
bir anne duası kadar sıcak.
Halil Yener
dertlerin ortasında
gülmeyi unutturmayan kardeş sesi.
Güldan Yener
çocukluğumun avlusunda kalan
en güzel hatıralardan biri.
Necla Yener sarıibrahimoğlu
yorgun günlerimin
sessiz merhemi gibi.
Ve
Sevgil yener Akçay
İnsan bazen
kan bağıyla değil,
kalbinin içindeki yerle kardeş olur.
Hayat bizi savursa da aynı gökyüzüne bakıyoruz hâlâ.
Birimizin canı yansa
ötekinin yüreği sızlıyor.
Çünkü kardeşlik,
aynı evde büyümekten değil,
birbirinin yükünü
sessizce taşımaktan geçiyor.
Kayıt Tarihi : 7.05.2026 13:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Aynı çatı altında büyüyen insanlar vardır… Bir de yıllar geçse de birbirinin omzunda yaşamaya devam eden kardeşler vardır. Hayatın en ağır yüklerini paylaşan, aynı acıya farklı yerlerden ağlayan, aynı mutluluğa aynı içtenlikle sevinen insanlar. İşte kardeşlik biraz da budur. Canım kardeşlerim Bir ömür sırtımı yasladığım, aynı sofranın ekmeğini bölüştüğüm insanlar. Her birinin hayatımda ayrı bir izi, ayrı bir emeği var. Süleyman Yener, sessizliğiyle bile güven veren bir insan. Bazı insanlar çok konuşmadan da aile olur; varlığı yeter. Ağabeylik bazen bir nasihat değil, sadece arkanda duran bir dağ olmaktır. Onun gölgesinde insan kendini yalnız hissetmez. Gülfidan Yener İlkgün, bir bahar sabahı kadar ince ruhlu, bir anne duası kadar sıcak yürekli… Hayatın sert taraflarını yumuşatan insanlar vardır; onun sevgisi de hep öyleydi. Halil Yener en zor zamanlarda bile insanı gülümsetmeyi bilenlerden. Güldan Yener çocukluğumun avlusunda kalan en güzel hatıralardan biri. Necla Yener Sarıibrahimoğlu Bazen bir kardeşin sesi, bütün dertlerin önüne geçer. Çünkü bazı bağlar yalnızca kan bağı değildir; insana yeniden güç veren bir yaşam bağıdır. Ve Sevgil Yener Akçay… İnsan bazen sadece aynı kandan olduğu için değil, kalbinin içinde açtığı yer kadar kardeş olur. Yakınlık bazen soyadında değil, zor gününde yanında duran ellerdedir. Hayat bizi farklı yollara savursa da hâlâ aynı gökyüzüne bakıyoruz. Birimizin canı yandığında diğerinin yüreği sızlıyorsa, hâlâ birbirimizin derdini sessizce taşıyabiliyorsak, kardeşlik bitmemiş demektir. Çünkü kardeşlik; aynı evde büyümekten çok, hayatın yükünü birbirinin omzunda hafifletebilmektir.
Bir de yıllar geçse de birbirinin omzunda yaşamaya devam eden kardeşler vardır.
Hayatın en ağır yüklerini paylaşan, aynı acıya farklı yerlerden ağlayan, aynı mutluluğa aynı içtenlikle sevinen insanlar.
İşte kardeşlik biraz da budur.
Canım kardeşlerim
Bir ömür sırtımı yasladığım, aynı sofranın ekmeğini bölüştüğüm insanlar.
Her birinin hayatımda ayrı bir izi, ayrı bir emeği var.
Süleyman Yener, sessizliğiyle bile güven veren bir insan. Bazı insanlar çok konuşmadan da aile olur; varlığı yeter. Ağabeylik bazen bir nasihat değil, sadece arkanda duran bir dağ olmaktır. Onun gölgesinde insan kendini yalnız hissetmez.
Gülfidan Yener İlkgün,
bir bahar sabahı kadar ince ruhlu, bir anne duası kadar sıcak yürekli… Hayatın sert taraflarını yumuşatan insanlar vardır; onun sevgisi de hep öyleydi.
Halil Yener
en zor zamanlarda bile insanı gülümsetmeyi bilenlerden.
Güldan Yener
çocukluğumun avlusunda kalan
en güzel hatıralardan biri.
Necla Yener Sarıibrahimoğlu
Bazen bir kardeşin sesi, bütün dertlerin önüne geçer. Çünkü bazı bağlar yalnızca kan bağı değildir; insana yeniden güç veren bir yaşam bağıdır.
Ve
Sevgil Yener Akçay…
İnsan bazen sadece aynı kandan olduğu için değil, kalbinin içinde açtığı yer kadar kardeş olur.
Yakınlık bazen soyadında değil, zor gününde yanında duran ellerdedir.
Hayat bizi farklı yollara savursa da hâlâ aynı gökyüzüne bakıyoruz.
Birimizin canı yandığında diğerinin yüreği sızlıyorsa, hâlâ birbirimizin derdini sessizce taşıyabiliyorsak, kardeşlik bitmemiş demektir.
Çünkü kardeşlik;
aynı evde büyümekten çok,
hayatın yükünü birbirinin omzunda hafifletebilmektir.
Bazı insanlar vardır; aradan yıllar geçse de bir evin avlusunda, eski bir kapının önünde, çocuk seslerinin arasında yaşamaya devam eder. Çocukluğumun avlusunda kalan en güzel hatıralardan biri…
İnsan büyüdükçe anlıyor çocukluk aslında bir mekan değil, insan biriktirme meselesidir. Aynı sofrada oturulan akşamlar, bir gülüşün verdiği huzur, küçük bir sözün kalpte bıraktığı sıcaklık yıllara rağmen silinmiyor. Çünkü bazı insanlar, hayatın en saf dönemine dokunuyor.
Bugün geriye dönüp baktığımda, çocukluğumun tozlu yollarında kalan birçok şey unutulmuş olabilir. Oyuncaklar kaybolmuş, evler değişmiş, zaman herkesi başka yerlere savurmuş olabilir. Ama bazı isimler hafızada değil, insanın içinde yaşamaya devam eder.
Geçmişe dönüp baktığımda yüzümde tebessüm bırakan, çocukluğumun avlusunda hâlâ sesi yankılanan güzel hatıralardan biri olarak kalacaktır.
TÜM YORUMLAR (1)