Canım Akıyor Kaleme Şiiri - Hüseyin Erdinc

Canım Akıyor Kaleme

Canım akıyor kaleme;
bir damla gibi,
yavaş…

Ellerimden süzülen sessizlik;
ve düşlerim,
seninle dolaşıyor
sayfanın boşluğunda,
sanki senin nefesin…

Seni yazdıkça;
zaman ağırlaşıyor,
bir an bile duruyor.
Ve ben,
bir nefes gibi,
bir gölge gibi,
bir sessizlik gibi,
sana doğru akıyorum…

Rüzgârın uğultusu kulağımda;
yıldızlar bakıyor
ama görmüyor.
Ben yazıyorum…
Her harf bir fısıltı,
her boşluk bir özlem;
kelimelerim seni sarıyor.
Ve seni yazdıkça,
aşkım can buluyor…

Bazen duruyorum;
kalem elimde asılı.
Zaman bir anlığına duruyor;
bir damla mürekkep düşüyor.
Ve ben tekrar yazıyorum,
yine… tekrar… usulca…
seni yazıyorum,
sana doğru…

Her satır,
her boşluk;
bir adım daha yakın…

Gece…
sessizlik…
yapraklar titriyor,
rüzgâr duruyor.
Ben yazıyorum;
yazıyorum…
bir nehir gibi,
bir rüzgâr gibi,
bir damla gibi,
sana doğru…

Sana dokunamıyor olsam da;
kelimelerimle
sarılıyorum…

Sana yazmak;
bir ritim değil,
bir nefes değil,
bir sessizlik değil…
bir çığlık,
bir fısıltı.

Her kelime seni buluyor,
her boşluk seni çağırıyor…

Canım akıyor kaleme;
seni yazdıkça…
her satırda,
her nefeste,
aşkım can buluyor…

Hüseyin Erdinç