Canan Ereren Şiirleri - Şair Canan Ereren

Toplumsal mutsuzluğumuz bireysel mutsuzluğa dönüşüyor haliyle,insanlık dışı manzaralar karşısında mutlu olmak mümkün mü?
ağır cezalar gelmeli,ibretlik olmalı,
psikolojik sorunlar (maddi sıkıntılar sonucu mu desem sevgisizlik mi) arttı.
Öyle bir dağıldık ki nereden başlayalım toplamaya.

Bu devirde anne baba olmak zor,birde güvensizlik artarsa, sevgi yok olmaya mahkumdur ne yazık ki.

Hayatı seyrediyorum hayretler içindeyim
Zihnim karıştı düşlerim boşlukta
İnsan sesleri parazitli anlaşılmıyor
Birinin söylediğini diğeri duymuyor.

Günler geçiyor gençliğimizi yaşamadan

Derdim sen dermanım da sen,
Sol yanımı kanatan da sen,
Uzak durman yüreğime hüsran,
Gel fırtınalarda bırakma beni

Denizin özgür mavisinden bir yudum al,
Köpük köpük kıyılara vur,
Rastlarsan sahilde bana,
Sormadan elimi tut,
Dev dalgalar gelmeden,
Ben vazgeçmeden.

Yağmur bulutlarını sırtıma yükleyip,
Bulutlar arasında güneşi görmekteyim,
Bereketlerle düşüp,
Toprağın kokusunu
Hissettirmeliyim,
Sonra…

Sesimi duymuyorsun,
Halimi bilmiyorsun,
Dermansız dizlerim sana yürüyor,
Niçin görmüyorsun.

Sevgime güller ağladı,

Akşamın yıldızlı gözlerinde,
Hayallerim saklı semanın salıncağında,
Sabahı bekleyen yorgun yüreğim,
Güneşi de bekler umutla.

Her birimiz oyuncu,
Farkına varmadan farkına varıyor seyirci,
Bu nasıl bir gidişat anlamıyoruz belli,
Anlasaydık kendimize çekidüzen verirdik besbelli.

Yaşamak nasıl bir şey
Her gün kahreden yurttan sesler mi
Annelerin,babaların feryatlarını dinlemek
İşsiz insanların acı yürek portrelerini seyretmek mi?

Yaşamak güzelmiş baba evimle başbaşayken,

Güzeller güzeli İstanbul,
Gözlerimi sende açtım,
Sense beni uzaklardan seyrediyorsun,
Seyrediyorsun da artık gel,
Ayrılık çok uzun sürdü demiyorsun,
Canımın canı İstanbul,