Canan Eren Şiirleri - Şair Canan Eren

Kaç bahar kaç yaz kaç sonbahar geçti hayatımdan ama benim kapım hep ARALIK
Kim bilir belki de bu yüzden
kışı sevdim ben

Zoru sevdim ben
bilmece gibi çözmek istedim derinliği olan sorunları

bahar gelmiş köyümün çam kokulu dağlarına tepeden tırnağa sarı fistan giymiş
etekleri dokunur Marmara 'ya
masmavi umutlar çoğalır dalgalarında
göğsünden martılar havalanır

.

benim köyüm masum bir çocuk gibidir
elimi hiç bırakmaz
ne zaman hüzünlensem
bir rüzgar çıkar
bir martı kanat çırpar
ulu çınar gözkırpar

Kalbinde geldiyse ölüm saatim .!
Beni ölüme göm .


Belki de
ÖLÜM

Beni siz delirttiniz
Siz
Siz ki sevgisizsiniz ...

sokak ortasında terk edilmiş
bir çocuk gibiyim
başımın üzerinde
kırmızı yeşil neon ışıkları
bir yanıyor bir sönüyor
kararsız karamsar bir sızıntı

aynaya bakınca gözlerimde
sen gülümsüyorsun
sen ağlıyorsun
sen küsüyorsun

ve ben

kapısız penceresiz kalan bir evin
kapısı penceresi oldun sen !

hayatımın ışığı .

kucağında ki merhamet kokusu

Hayatımızın belli dönemlerinden  geçerken   hep bir   beyaz sayfa açmaktan bahsederiz
Beyaz bembeyaz
ne çok şey ifade eder  değil mi   ? her beyazın da  ayrıdır hikâyesi

iki düşman  taraf     beyaz bayrak çeker   anlaşmaya varırlar
“Beyaz sayfa" alçılır aralarında  .

kimlikler değişir öz değişmez
bulur birbirini
söz düşer sözün üstüne
şiir olur
tanır diyeri .
bilen bilir