Çanakkale Şehitleri 2 Şiiri - Yücel Özkü

ÇANAKKALE ŞEHİTLERİ
Bekle yolcu…
Yavaş bas bu toprağa, incitme sessizliğini;
Burada zaman bile konuşmaya kıyamaz.
Bir millet, kalbi durmasın diye
Kendi nefesini toprağa bıraktı biraz.

Eğil de kulağını ver şu derin sükûta,
Duyarsın belki yarım kalmış bir vedayı.
Bir annenin titreyen “dön” duası,
Bir askerin dudaklarında donmuş son “vatan”ı.

Bu ıssız yolun sonunda gördüğün tümsek
Sadece toprak değil…
Gençliğini gömmüş bir sabrın yastığıdır.
Gözlerini kapatıp güneşi sana bırakanların
Sessizce uzandığı son ışıktır.

Bak yolcu…
Rüzgâr neden böyle hüzünlü eser sanırsın?
Her esişinde bir isimsiz kahraman uyanır.
Toprak neden böyle sıcak bilir misin?
Altında hâlâ sönmemiş kalpler yanar.

Ağlama desem de dolar gözlerin, biliyorum;
Çünkü bu yerde ölüm bile mahzun.
Bir hilal sönmesin diye kararan nice yüz
Şimdi gökyüzünde sana ışık, sana umut.

Unutma…
Bu vatan bir günde verilmedi ellere,
Her karışı bir vedanın hatırasıdır.
Ve burada yatanlar gerçekten ölmedi yolcu
Milletin kalbi oldukça
Onların adı sonsuza kadar atar.

Yücel ÖZKÜ
14 Şubat 2026/17:34