Çanakkale'deki imanı yaşattık hep içimizde
Ezelden yoğrularak mayasıyla taşındı yüreğimiz ebede
Duydukça o tekbir seslerini açılır kanatlarımız
Uçarak ayak izlerinde cesaretlenir toprağında ecdadımın
İşte Ayşe takmış babasının süngüsünü
Kasım götürür cephane kâğnısını anasından yâdigar
Ve Mehmet haykırır İstiklali en yüce gönüllü sesinden:
beni koyup koyup gitme
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun
Devamını Oku
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta