Can cazım benim Şiiri - Naile Öztürk

​Can cazım...
Adını içimde fısıldarken bile titrer dünya,
Sanki kalbim, dokunmadan da yanmayı öğrenmiş.
Aramızda ne yollar var ne de zaman,
Yalnızca boylu boyunca uzanan o derin sükût;
Ve ben o sessizlikte, en çok seni duyuyorum.
​Gözlerin...
Bir sığınak değil, amansız bir savaş meydanı;
Girenin kendinden vazgeçtiği o kuytu...
Ben çoktan bıraktım kendimi,
Hükmüne mağlup, en derinlerine düşerken.
​Can cazım...
Sen bana hiç dokunmadın belki,
Ama ben ruhumla hep değdim tenine.
Bir dua gibi, bir yara gibi;
Kapanmayan ama asla vazgeçilmeyen...
​Eğer bir gün unutursan beni, bil ki;
Hafızanın terk ettiği o boşluklarda bile
Seni sevmeye devam ettim.
Çünkü bazı sevmeler vardır, adı konmaz;
Lakin bir ömrün tamamını kaplar,
Tıpkı senin bende olduğun gibi.
​Geceyi ikiye böldüm adınla;
Yarısı sen, yarısı senin yokluğun...
Hangisi daha ağır, inan bilmiyorum artık.
Bir rüzgâr geçiyor içimden, tıpkı sana benziyor;
Dokunmadan dağıtıyor her şeyi,
En çok da beni yerimden ediyor.
​Ben seni sevdim;
Herkesin bildiği o sıradan dillerle değil.
Biraz susarak, biraz yanarak,
En çok da kendimden vazgeçerek...
​Can cazım...
Sen hiç bilmeyeceksin belki;
Yalnızlığın o en ayaz gecelerinde,
Ben kaç kez hayaline sarılarak uyudum.
​Ve bir gün...
Yollarımız hiç kesişmezse eğer,
Yine de geçeceğim bu hayatın içinden;
Her köşe başında sana rastlamış gibi.
Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,
İnsanı kendine anlatmak için yaşanır...
​Ve sen...
Benim en derin, en anlatılamayan hikâyemsin.