Hatay gibiyim
Yani darmadağın enkaz içinde
Her bir yanım yıkık, dökük...
Sağımı toparlasam,
Hatay gibiyim
Yani darmadağın enkaz içinde,
Her bir yanım yıkık, dökük...
Sağımı toparlasam,
Solum dağılıyor.
Bu şehir dar geliyor artık bana,
ya şehir küçüldü
ya da sokaklar daraldı…
Adımlarım sığmıyor kaldırımlara,
nefesim duvarlara çarpıp geri dönüyor.
Her köşe başında bir hatıran,
Hayat öyle yordu ki beni,
Artık her nefesim bir vedanın provasına döndü.
Uyandığım her sabah,
Biraz daha eksiliyor içimdeki yaşam kırıntısı.
Azın nekadar çok oLduğunu
Yok biLirmiş..
Geri geLmeyecek bir ömrü hiç...
Uğruna harcadık be usta..
Çok mu üzdüler seni evLat
Dedi.!!
Herkesin bir limanı olmalı,
kıyısı olan…
Çünkü insan, ne kadar güçlü görünürse görünsün;
bir gün mutlaka yorulur.
Unutma, unutma ki hesabımız var:
Bana bir ayrılık borcun var — biçtiğin yalnızlığın bedelini ödeyeceksin.
Elinde bavul, eski rotalara bakarken,
kaçacak bir şehir ararken gökyüzünün kıyısında,
Kirpiklerine hindiba taneleri düşmüş,
öyle hafif, öyle kırılgan ki…
Bir rüyanın kenarına asılı kalmış gibi duruyorlar,
sanki dünyanın bütün sessizliği
senin gözlerinin ucunda soluklanıyor.
Hoşçakal yüreği ayazım…
Biz seninle birbirimizin Cân’ını kaybettik.
Birbirimize verdiğimiz yılları, sözleri, hayalleri
Toprağa gömdük… üstünü sessizlikle örttük…
Bir de beni dinle, yüreğimin yargıcı.
Satırlarım kifayetsiz kaldı, sevdam çaresiz.
Çok kişi öldürdüm, haklısın…
Yüreğimde, gözlerimde, gönlümde.
Ben yüreğimin katiliyim.
Bir sana dokunamadım, neyleyim hükmü?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!