Cam Fanus Şiiri - Suat Çiçek

İsli cam fanusta döner şu devran
Karanlık içinde kandilli kemer
Biçilen vadeye yürür her zaman
Bir mıknatıs gibi özüne çeker

Kimine saraydır, kimine kafes
Esasen herkeste tükenen nefes
Sonunda duyulur çat diye bir ses
Cam fanus yalpalar loş ışık çöker

Gün gelir bir çatlak düşer ekrana
İnceden bir çizik kayar zamana
Fitil alta iner, ışık dumana
Bir an parlar, sonra yok olur gider

O vakit anlaşır dünyanın yüzü
Ne mal kalır elde, ne altın sözü
Sessizlik kaplar bütün gökyüzü
Hayat tohumunu toprağa eker