Son Çizgiler
...
Uzun saçlarında yıllar saklanmıştı,
Beyaz renklerin gümüş ışıklarında,
Her gece ayrı parlıyordu
Her şey ne kadar çile keş bile olsa,
...
Bir çocuğun,
Işıltılı gözlerinde kaybolup da
Gittin mi hiç!
Neşelerin ve hüzünlerin,
En güzelini buldun mu hiç!
....
Ağlarken gülebilmek isterdim,
Geceler bir örtü gibi üzerimde,
İnsanlardan kaçmak için sığındım,
Dünyayı görmek istemiyorum,
Bazen nefretim dağları aşıyor,
...
Defterlerde kaldı tüm satırlar,
Hüzünle hepsini okuyorum,
Yığıntılar içinde şiirler,
Kristal bir şişe gibi, kırık,
Her damla gözyaşı olup akıyor,
Sen nesin? ?
Bir bağda, o bahçede açan bir çiçek,
Fecrin ilk ışıklarını yapraklarında toplayan,
Gövdesinde kahverengi, kabuklarına çizgiliyen,
Toprağın bağrında büyüyen bir bitki,
...
İnsanlar ahlaki değerleri yitirince,
Sapıklar sarmıştı bir anda,
Dünyanın her köşesinde bir çirkef,
Yerlerde sürünen insanlar,
Hayvani duyguların kılıfı içinde,
İnsanlıktan uzaklaştılar.
Dünya denen şey bir yalan,
İnanmak gelmez bağlanmak gelmez,
Geçmişi düşün geleceğe bak her an,
Acı ve ıstırabı gör, inleme değmez,
.....
Bir insan yalan söylerse,
...
Bir elinde davul, bir elinde tokmak,
Meydana dökmüşler, tüm kelimeleri,
Kağıtlar üzerinde bir rakkase
Ayaklarını yere vur vura,
Fikirlerini orta yere, vurguladı
..
Gökyüzünde yıldızlar,
Pırıldar dururken,
Üzgünce göz kırptılar,
Bir diken battı, kirpiklerine,
Bir damla düştü,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!