Buzdağı ve Sevgili

Umutlarım vardı; kimler aldı bilinmez,
buzdağımda kanatlanan turnalarım dondu.
Kasvet tutmuş bulutlar güneşimi örterken
aramayan, sormayan sevgilinin bu kader;
hasretin gözyaşı, hüznümle büyüyen keder…
buzdağımı eritmeyen sahte ışık, ay var.

Neredesin ey sevgili, neredesin sen söyle;
Kaç mevsim bekledim zamanın hazan donu…
Aklım mat, dilim lâl; kardelenim açmıyor.
Kırk yılın sonunda özlemim sana yar,
bedevinin çölleri bu sevdaya artık dar.