Buz Kesti Benim Şiiri - Hüseyin Özçelik

Kara kış günü sabah ayazda
Dondu ellerim buz kesti benim
Hıçkırıklar artı en son avazda
Gönlümde bir soğuk yel esti benim

Camlara baktım nakış nakıştı
Saçaklar don bak sarmaşıktı
Lokmalar yuttum buzlu kaşıktı
İçimden soğuk ser esti benim

Nefesim baca gibi tütüyordu
Sabah erken serçe ötüyordu
Tabiat uykuda yatıyordu
Saçlarımda kırağı don kesti benim

Titrer dudaklar dişler seslenir
Gözyaşları akar yanak ıslanır
Buz dağına sanki sırtım yaslanır
Belki de son sabahtı yas kesti benim

Ötsün pencerede serçe üveyik
Kar altında kalmış üşümüş keklik
Kavrulmuş töreler köz olmuş benlik
Bu gam yükü ağır pas kesti benim

Hüseyin’im işte zemher ayında
Yürürsün dağların buz arasında
Bu dünya kavurur buzlu tasında
Gönül bahçesinde naz kesti benim