Büyüme Çocuk Şiiri - Orhan Kaya 2

Büyüme çocuk,
O küçücük yüreğinde,
Acıları büyütme...

Bir beyaz güvercin gibi,
Sal umutlarını gökyüzüne,
Olan bitene anlamsız bak,
Anlamsız kalsın belleğinde hayat...

Büyüme çocuk,
Barış kelimesini,
Asla öğrenme çocuk.
Kelimeler zıtıyla anlamlaşır,
Gece ve gündüz,
Eksi ve artı,
Sevgi ve nefret,
Doğum ve ölüm gibi.
Savaşta,barışla tanımlar kendini.
Barışı tanımsız kıl,
Savaşlar yok etsin kendini...

Büyüme çocuk,
Sen büyürken,
Acılarda büyür seninle.
Ağladığında meme vere,
Düştüğünde el verenin olmaz.
Sarıp sarmalayan kollar,
Karanlık kuytulara itiverir seni.
Sırtında taşırsın hep dost hançerini...

Büyüme çocuk,
Çünkü büyüdükçe,
Hayatın anlamını kavrayacaksın.
Oyuncak araban,
Bir trafik canavarı.
Masum tabancan,
Cellada;
Ölüm makinesi oluverir.
Yüzüne gülen yüzler asılır,
Yanağını okşayan eller,
Yumruk olup,
Ensene iniverir.
Güçlüyken,düşmanın bile dost,
Güçsüzken,dostların düşman,
“Ana,baba bacı,gardaş el olur”
Sana açık bütün kapılar,
Bir bir yüzüne çarpılır.
Kalabalık sandığın dünyanda,
Yapayalnız kalırsın...

Büyüme çocuk,
Sen büyüdükçe,
Küçülür gözünde hayat,
Gittikçe anlamsızlaşır,
Gittikçe daralır dünyan...

Gözün doymaz,
Para hırsına bürünürsün,
Güçlü olmak için,
Güçsüzü ezersin.
Sen büyüdükçe,
Masumiyetin,
Sen büyüdükçe,
Merhametin,
Sen büyüdükçe,
Acıma hissin,
Ve sen büyüdükçe,
İnsanlığın küçülür...

Büyüme çocuk,
Çocukken teninde hissettiğin acıları,
Büyüdükçe yüreğine taşırsın.
Kan ağlarsın;
Vietnam’da,Filistin’de
Afganistan’da,Irak’ta
Halepçe’de,Lübnan’da
Ve okul koridorlarında,
Rusya’da,
Çocukların katledilişine,
Haykıramazsın.
Boğazına düğümlenir sözcükler,
Çaresiz kalırsın...

Büyüme çocuk,
Hayat yüreğinde,
Yüreğin kadar,
Saf ve temiz kalsın.
Büyüme çocuk,
Sakın,sakın büyüme...