Büyük İnsanlık Şiiri - Cumhur Yerlikaya

Masada yarım bıraktım çizimlerimi.
Yarım kaldı çizdiğim bütün yollar.
Başım ağrıdı nedense birden.
Kalemimi bırakıp balkona koştum,
Havada köpüklü bir deniz kokusu.
Her yanım susmuş, karanlık.
Havada yanıp sönen bir ışık,
Yavaşça süzülen bir uçak,
Memleketimden bir başka memlekete.
Aklımdan bir şeyler geçiyor.
Birbirine karışmış bende herşey.
Geçip gittikçe içimden duman,
Umutlarım ve yarı aşklarım
Gidiyorlar sorgusuz uçakla, yıldızla,
Başka bir insanda hayat bulmaya.
Benim gözlerimle bana bakan o insana
Sadece insan olduğu için
Ve bizde bir şeyleri uyandırdığı için
Hangi tende olursa olsun aşık olmak.
İşte bizim müthiş davamız; insanı sevmek.
Fakat umutla bombalanmaz bir şehir.
Biliyorum ama neyleyim.
O uçak umutları bombalayacak habersiz.
Belki sabah, belki de sabaha karşı,
Uyanmak bir bomba sesiyle,
Uyanmak belki de sevdiğini söyleyemeden.
Yani umuduyla birlikte ölmek.

Yazık ki kiminin haberi yok hala
Kulakları sağır, gözleri kör
Ama elleri Avrupa’dan Uzak Asya’ya
Oradan da bin türlü esirliğe uzanan
Ve hiçbir zaman doymayan fırsatçılar bunlar.
Bombaladılar insanlığı bugün.
Hem de özgürlük adına.

Sormak neyi değiştirir desek te,
Yine de bunlar insanlık için midir?
Bilsek te en incesini bu acının,
Ve fikrimiz BÜYÜK İNSANLIK ta olsa,
Evet işte boyun eğdik patronlara,
Dur diyemedik sömürüye.