Asıl Kimsesizler Şiiri - Mete Güleç

Halk Ekmek sırasındaki adam,
elleri nasır,
yüzü yorgun.
Kim bilir
en son ne zaman
kendine ait bir şey aldı.

Hayat
gözlerinden sızmış,
omuzlarına çökmüş.
Evet,
ben
o adamı düşünüyorum.

Yetmişine dayanmış,
yalnız kalmış belki;
ama kalbi
hâlâ tertemiz.
Eker, biçer,
küçük bir pazarda satar.
Bir çocuk görse
gözleri güler.

O gülüş
bir yerde
Ayşe teyzenin kalbinde
sessiz bir sızıya dönüşür.

Bir de Hasan var;
tanısanız
“melek” dersiniz.
Bedeni eksik,
yüreği tamam.

Hasan’ın bir zaafı var:
çilekli şeker.
Görünce içi gider;
belli ki
o tat
eski bir yaraya denk gelir,
kanatır.

Anladım ki
büyük insanlar
onlardır.
Acılarını kimseye göstermezler.
Gözlerindeki o suskunluk
benim içimi parçalar.

Ömür dediğin
bir soluk.
Bugün varız, yarın yokuz.

Kimseyi üzmeyin…
Asıl kimsesiz olanlar
onlar.