Büyük Baba Şiiri - Kasım Kobakçı

Hayatın izleri, yıpranmış alnında,
İçe dönük bakışlar, alnında derin yarıklar,
Pişmanlıklar, kaygılar,
Tek sadece,
Kendi değil, bu hüzün ama,
Korkutulan, çocukların hatıraları,
Düşlerini, acılarını,
Onların kasırgaları.
*
Ekmek peşinde, ufak tezgâhta,
Sokağın ağırlığı, ah, ve ah,
İçinde vicdansızlık,
Kısacası, var olma savaşı.
*
Elleri cebinde, ayakta durma çabası,
Büyük Baba olmak, kolay mı?
Gönlünde, tasa var,
Yaşam mücadelesi içinde,
Hayatını unuttu,
Çocukların kasırgasını dindirmek için.
*
Ertelenen istekleri,
Yalnızlığın hasretin yamaçlarında,
Bir anda saklandı,
Bir köşe başında,
Göründü yarını,
Belki hayaller, yoksa da hayal,
Hiç tadına bakmadı ama, aynı zaman,
Babalık özlemi, hasreti,
Adını sen koy.
*
Sokaktan aldı,
Kötülüklerden,
Pislikten,
Sevgiyle yıkadı,
Tüm kirliliklerden arındırdı,
Tüm kötülüklerden,
Babalık hissiyle,
Çocuğa olan, saygısını yüceltti,
O küçücük gönlünde, cevap verdi,
Sevgi seliyle.
*
Hepsinden güzeli, unvanlarımız,
Büyük Baba, kendini taçlandırdı,
Her birini, sahiplendiği çocuklardan baba ibaresi ile süslendi,
Senin dünyan artık,
Asla aldatılmayacak,
Asla terk edilmeyecek,
Koca çınar, onun gönlü olduğunu sandı.
*
Ama bu hayat kirli,
Bir kez elini uzattı,
Hem çocuğa,
Tüm masum gönüllere,
Ufacık aklıyla yanlışa yöneldi,
Kılıcı sapladı, bir gün o da,
Biz değildik, çocuğu yerine,
Baba yüreğiyle.
*
Emeği için ağlıyor, şimdi Büyük Baba,
Son darbeyle tükenen, şimdi Büyük Baba,
Damla damla, yarası kanıyor.