Buradayım Şiiri - Muhsin Yener

Hayat, çoğu zaman karmaşık, yorucu ve anlaşılması güç bir yolculuk gibi gelir insana. Günler birbirini kovalar, kalabalıklar artar, sesler çoğalır; ama bütün bu gürültünün içinde insanın asıl ihtiyacı çoğu zaman çok daha basittir: Gerçek bir aidiyet hissi. Çünkü hayat, birinin tüm kalbiyle senin yanında olduğunu bildiğinde güzelleşir.
Bu, büyük sözlerle ya da gösterişli hareketlerle ilgili değildir. Aksine, en sade anlarda kendini belli eder. Yorulduğunda sırtını yaslayabileceğin bir omuz, konuşmadan da anlaşıldığını hissettiren bir bakış, “ben buradayım” diyen sessiz bir varlık… İşte tam da bu yüzden, insan bazen koca bir dünyanın veremediği huzuru tek bir yürekte bulur.
Modern hayatın en büyük yanılgılarından biri de kalabalıkların yalnızlığı örtbas ettiğini sanmaktır. Oysa kalabalıklar içinde bile insan kendini eksik hissedebilir. Çünkü mesele kaç kişinin yanında olduğu değil, kimin gerçekten seninle olduğu meselesidir. Nicelik değil, niteliktir hayatı güzelleştiren.
Birinin tüm kalbiyle yanında olduğunu bilmek, insanın içindeki en derin korkuları susturur. Güvensizlik yerini dinginliğe bırakır, kaygılar yavaş yavaş çözülür. Çünkü artık mücadele ettiğin hayat, tek başına göğüslemek zorunda olduğun bir yük olmaktan çıkar; paylaşılan bir yolculuğa dönüşür.
Belki de bu yüzden hayat, en çok da samimiyetle güzelleşir. Hesapsız, çıkarsız ve içten bir bağlılıkla… Birinin gerçekten yanında olduğunu bilmek, insana sadece güç vermez; aynı zamanda yeniden inanmayı öğretir.
Ve belki de hayatın özü tam olarak burada saklıdır:
Her şeye rağmen, bir yüreğin seni seçmiş olması ve o yüreğin gerçekten seninle kalması…