Yutkunup duruyorum soramıyorum,
“Nerede yanlış yaptım” bilemiyorum.
Duvarlara yaslanıp susuyorum.
Kendi sesimden bile korkuyorum.
Bugün de kendim için ağladım.
Kimseyi suçlayamadım.
Ne kadar kaçtımsa kendimden,
O kadar yandım anladım.
Her gün biraz daha alışıyorum
Yalnızlığa.
Başka bir ihtimal görmüyorum.
Kalbimin kapısını kilitliyorum.
Anahtar elimde açamıyorum.
Bugün de kendim için ağladım.
İçime içime aktım.
Ne kadar kaçtımsa kendimden,
Orada kayboldum sandım.
Aynanın karşısında daralıyorum.
Gözlerime bakmaya dayanamıyorum.
Kaçtıkça yüzüme vuruyor hakikat.
Sustukça İçimde kopuyor kıyamet.
Bugün de kendim için ağladım.
Son kez olsun Söz aldım.
Çektim bedenimi bir kenara,
İlk defa kendime sarıldım.
Kayıt Tarihi : 31.03.2026 16:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!