Bugün Benim Efkarım Var Şiiri - Veysel Sari

Bugün benim efkarım var, hem de öyle böyle değil,
Sanki gökyüzünü indirmişler omuzlarıma, belim bükülmüş,
Sanki bütün caddelerin lambaları benim için sönmüş,
Ayazı vurduğu vakit gecenin, yüreğime çakılmış bir bıçak,
Bugün benim efkarım var, dünya tersine dönmüş.

​Yine başladım eski defterlerin tozunu savurmaya,
Hani o hiç kapanmayan, her satırı yara bere içindeki sayfalar...
Hatırlar mısın? Hangi köşebaşında tükettiğimizi gençliğimizi?
Bir elimde yarım kalmış bir sigara, diğerinde avucumun içinde tutamadığım hatıralar,
Ne vakit aynaya baksam, bir yabancı dikiliyor karşıma,
Gözlerindeki feri çalınmış, çehresi kederle boyanmış bir ihtiyar.

​Ben bu hayata çok borçlandım dostum,
Hem de öyle parayla pulla değil, kanla, gözyaşıyla.
İnandım, güvendim; koca bir ömrü "belki düzelir" yalanına serdim,
Sırtımdan aldığım her darbeyi, bir madalya gibi göğsümde taşıdım,
Yoruldum artık.
Yıkık dökük bir evin çatısı gibiyim;
Hangi rüzgar esse, hangi yağmur yağsa, içim sızlar,
Hangi kapı çalınsa, "gelen benim derdimdir" diye ürkerim.

​Sorma bana "nasılsın" diye, sorma artık!
İyiyim desem, içimdeki o kördüğüm isyan eder,

Kötüyüm desem, zaten herkesin bildiği bir türkünün nakaratı olur,
Benimki başka bir keder, ismi konulmamış, adresi belirsiz.
Hani o denizlerin durgun görünüp, diplerinde fırtınaların koptuğu anlar var ya,
İşte tam oradayım şimdi,
Dalgaların kıyıya vurduğu o hırçın, o sessiz, o yalnız uçurumda.

​Çektim, evet çok çektim;
Sevdalardan vurdular, dostluklardan vurdular, en çok da kendi içimdeki o bitmek bilmeyen vicdan azabından vurdular.
Bir çocuk masumiyetiyle yola çıkıp,
Bir cellat yalnızlığıyla dönüyorum bu kavgadan.
Cebimde biriken sadece kırık dökük hayaller,
Bir de hiç kimsenin anlayamayacağı, sadece benim bildiğim o derin, o dipsiz efkar.
​Bırakın beni bu gece,
Kendi karanlığımda biraz daha demleneyim.
Sormayın neden sustuğumu, neden daldığımı uzaklara,
Bazı yaralar dikiş tutmaz, bazı efkarlar kelimelere sığmaz.

Bugün benim efkarım var,
Ve ben bu efkarı, en çok kendime, en çok da geçip giden yıllara borçluyum.
Daha fazla anlatamam,
Çünkü anlatırsam, bütün şehir hüzne boğulacak,
Ve ben, bir kez daha kendimi bu dertlerin ortasında kaybedeceğim.