Umut kıyısında dolaştım bir haber için,
Verdiğin sözün ışıltısını kondurdum gözlerime,
Camlar bekleme köşesi oldu çalmayan telefonlarla,
Bir sessizlik oldu saatlerim durmuş gibi yerinde.
Senin kaçışın bu, bulduğunu sandığın şeyden,
Cesaretin daha da gitmiş hüzünlü ellerinden.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta